කොටි මල්ලියාගේ බ්ලොග් පිටුව

 මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ මචං, සිරාවටම මගෙ හිතේ අපේ අනාගතය ගැන මේ මොහොතෙ මට දැනෙන insecurity එක ගැන ලියන්න... මේක සුබවාදී පෝස්ට් එකක් නෙවේ, ඒ වගේම මේකෙ තියෙන්නෙ ප්‍රශ්න ගොඩක් විතරයි. මම මේක ලියන්නෙ, පණ පිටින් හිටියොත් තව අවුරුදු 10කින් අපි මොන තැන් වල හිටියත්, අද අපි හිටියෙ මෙහෙමයි කියල මට ආයෙ මතක් වෙන්න... මට මේ බ්ලොග් එකේ පරණ පෝස්ට් කියවද්දි දැන් ගොඩක්ම හෙන ක්‍රින්ජ් ෆීලිං එකක් දැනුනත්, අවුරුදු 10කට කලින් පොඩි ළමයෙක් විදිහට ගෙව්ව ජීවිතේ තිබ්බ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම නිදහස සහ අහිංසක බව, මම දැන් ගෙවන ජීවිතේ තියන හැමදේටම වඩා වටිනවා කියල හිතෙනවා.  ඒ කාලෙ ඇත්තටම තිබ්බෙ පූසොන්ගෙ ප්‍රශ්නයි, කම්පියුටරේ ප්‍රශ්නයි, ඉස්කෝලෙ ප්‍රශ්නයි විතරයි. ඒත් අද, බොන වතුර එකේ ඉඳන් හැමදේම ප්‍රශ්නයක්. මීට අවුරුදු 10කට කලින් මගෙ ළඟින් ඇසුරු කරපු, මම ආදරය කරපු ගොඩක් අය මගෙ ළඟ නෑ. සමහරු ජීවතුන් අතර නෑ. බහුතරයක් තව සෑහෙන කාලයක් යනකන් මට ආයෙ හම්බෙන එකකුත් නෑ. අවුරුදු 10කට කලින් මේ බ්ලොග් එකේ සෑහෙන්න ලියවිච්ච නම් තිබ්බා...ඒ අය එක්ක සෑහෙන කාලෙකින් මම කතා කරල නෑ, දැකල නෑ... 2019න් පස්සෙ මගෙ ජීවිතේ සෑහෙන පිටුව ...

 ඉතින් මිත්‍රවරුනි, පොඩියට ලියන්න පටන් ගත්ත මෝටිවේසන් එකෙන් පස්සෙ, පොඩි පෝස්ට් 2,3කුත් වැටුනට පස්සෙ, දිග පෝස්ට් එකක් ලියවෙන්න ඔිනෑ කරන හිත, ගත, වටපිටාව හැමදේම සන්සුන් උන ඒ දුර්ලබ මංගල නැකතක් 2026 මාර්තු 7 වන අද දින, දවල් 1 වගේ වෙන මේ මොහොත වෙද්දි උදා වෙලා තියනවාය කියල කොටි මලයාගෙ හදවතට දැනෙන්න පටන් ගත්ත නිසා සෑහෙන කාලයක් තිස්සෙ බ්ලොග් එකේ ලියවෙන්න නියමිත වෙලා තිබ්බ කොටි මලයගෙ ජීවිතේ සිරා කතාවක්, ජීවිතයේ එක්තරා කොටසක් ගැන ලියන්නයි මේ සූදානම.. මීට කලින් පෝස්ට් වල කොටි මලයාගේ කාර් පිස්සුව ගැන ඇති වෙන්ඩ ලියලා තිබ්බ උනත් බයික් පිස්සුවක් ගැන සඳහන් කරල තිබුනෙ මිට වසර 9කට කලින් ලියවෙච්ච  හිරු බැස යන සැන්දෑවක චැලි බට්ටා සොයා ගියෙමි   පෝස්ට් එකේ. ඉතින් ඒ් පෝස්ට් එකේ දිගුවක් සහ ඊටත් කලින් කොටි මලයගෙ බයික් පිස්සුවේ අල ගිය මුල තැන් ඉඳන් සියල්ලම දිගාරින්න තමා කොටි මලයා ලැප් එක උකුලට අරන්, ඇඳට වෙලා සැපේ ඉඳගෙන, කිරි කෝපි එකකුත් පැත්තකින් තියාගෙන සෙට් වෙන්නෙ...  මගෙ බයික් පිස්සුව පටන් ගන්නෙ අවුරුදු 10කට විතර කලින් 2016 විතර... ඊට කලින් මට සිරාවටම බයික් පිස්සුවක් කියල දෙයක් තිබුනෙ නෑ ...

" මම තාම ආසයි බං ලියන්න... ඒ්ත් මට දැන් ලියන්න බෑනෙ මචං ඉස්සර වගේ... " ඉස්සර පිටු ගණන් මේකෙ ලියපුවා මතක් වෙද්දි දැන් පොඩියට ලියන එක හෙන මදිකමක් වගේ බං... එතකොට ආයෙ ලියන්න හිතෙන්නෙම නෑ... ඉස්සර වගේ දැන් වචන එන්නෙත් නෑ... එක දිගට ලියන්න ෆෝකස් එකකුත් නෑ...  ඒ්ත් ආයෙ මගේ ලියන කලාව අලුතෙන් හදාගන්න ඔිනෙ... කලින් තරං බැරි උනත් පොඩියට පටන් අරන් ආයෙ උඩට යමු...  ඉතින් මචංලා ආයෙ පොඩියට ලියන්න අරන් ලොකුවට ලියන එක දක්වා දියුණු වෙන්න ඔිනෙ නිසා තමා මේ ටිකේ  පොඩි පොඩි පෝස්ට් වැටෙන්නෙ... කොහොමත් මං දන්නවා බං මගෙ බ්ලොග් එක මෙලෝ යකෙක් කියවන්නෙ නෑ කියල...ඒ්ත් මං ලියනවා මං ලියන්න ආස නිසා... නැත්තං 2015 ඉඳන් මේ දක්වා අවුරුදු 11ක් විතර තිස්සෙ අතාරින්නැතුව මොකක් හරි මේකෙ කොටල යන්න ඔිනෙ නෑනෙ ... හැබැයි මං එකක් දන්නවා... මං නවත්තන්නෙ නැතුව එක දිගට හැමදාටම ලිවුවොත්, එක කාලයක් එයි මම දාන එක වචනයත් මුලු ලෝකයක් කියවන... මං ඉපදුනේ 2002 මාර්තු 3 වෙනිදා... ඉතින් අදට මට 24ක් මචංලා... ජීවිතේ වැඩිපුරම ගෙදර, යාලුවො හැමෝගෙන්ම ඈතකට ඇවිත් සමරන පළවෙනි උපන්දිනේ අද... ඒ්ත් දුර ඉඳන් හරි ආව එයාලගෙ සුබ පැතුම්,...

මතකයන් ආදාහනය කොට ඒ භෂ්මාවශේෂ මිහිදන් කිරීම සිදු කළද සිතේ හිර වූ ආදරය ආදාහනය කිරීමට මට තවමත් නොහැකි වී ඇත. ගෙවීගිය වසර 5ක කාලය තුළ නුඹව මතක්නොවූ එකඳු මොහොතක් මට සිහියට නඟාගත නොහැකිය. වැර වෑයමින් ජීවිතයේ සාර්ථකත්වය සොයමින්, පවුලේ සියල්ලන් සතුටු කරමින්, ජීවිතයේ ඉලක්කයන් සපුරමින් කොතරම් ඉදිරියට පැමිණියද නුඹ සිහිවන විට දැනෙන හැඟීම තවමත් මා සිත දරුණුවට රිදවයි. වසර 4කින් නුඹේ රුව දැක නොමැති වුවත්, නුඹේ රුව මතක ඇත්තේ අපැහැදිලි ඡායාවක් මෙන් වුවත් තවමත් මගේ සිත නුඹ මත්තේ එල්ලී සිටින්නේ මන්දැයි මම නොදනිමි. පුරුෂ ආධිපත්‍යයේ කිරුළ හිස මුදුනේ දරාගෙන සිටිනා මගේ බුද්ධිය සහ මා විසින් මා හට කරනා ආදරය,male ego බල්ලට දමමින් මගේ හදවත සිදුකිරීමට තැත් කරන ගොන් වැඩ වලින් මගේ ආත්ම ගෞරවය රැකගෙනසිටීමට මහත් යුද්ධයක් සිදුකරමින් සිටිති.  කෙසේ වෙතත්, නැවත මට නුඹ වෙත පැමිණිය නොහැක. හැකිවුවත් මා එන්නේද නැත.  මා ඔබට කෙතරම් ආදරය කළද මට නැවත කවදාවත් නුඹව උවමනා නැත.  මං ඔයාට තාම ආදරෙයි... ඒ්ත් මට ඔයාව එපා...    2026-01-24 කොටි මල්ලි (Snow Kotiya)