මගේ ලෝකෙ ජාතික වීරයා

"මගේ එදා දේශනයෙදි මම පොඩි වැඩක් කලා. මම හැමෝගෙන්ම ඇහුවා කවුද ඔයා කැමතිම වීරයා කියලා. එක එක උත්තර හම්බුනා. අනගාරික ධර්මපාල, පුරන් අප්පු ඔය වගේ එක එක නම්. හැබැයි එක ළමයෙක්ගෙ වීරයා වෙලා තිබ්බෙ මෙන්න මූ"

එහෙම කියලා ඒ දේශකයා ස්ක්‍රීන් එකේ දාලා පෙන්නුවෙ Ben 10 ගෙයි පොරගෙ ඒලියන් සෙට් එකයි ඉන්න ෆොටෝ එකක්.

"මොකෙක්ද මේ... මිනි‌හෙක්ද සතෙක්ද මොකෙක්ද?"

ඒ දේශකයා හෙන කින්ඩි ලයින් එකෙන් කියලා තමන්ගෙ ලෙක්චර් එක කරගෙන ගියා. මට මතක නෑ පොරගෙ ඒ ලෙක්චර් එක මොකක්ද ඊට පස්සෙ මොනවද උනේ කියලා. හැබැයි මට ඔය සිද්ධිය හොඳට මතක තිබ්බා සහ හැමදාම මං ඒක ගැන හිතුවා. මොකද ඒ වෙලාවෙ සිරාවටම මගේ ලෝකෙ ජාතික වීරයා කවුද කියලා මමත් කල්පනා කලා...

අම්මටසිරි මගේ ජාතික වීරයා Lightning McQueen නෙ...

 

 

 

ආනන්දෙ කුලරත්න හෝල් එකේ ඔය ලෙක්චර් එක තිබිලා දැන් අවුරුදු 10කටවත් වැඩි වෙන්න ඔිනෙ මයෙ හිතේ. මං 8 හෝ 9 වසරෙ වගේ ඉන්න ඇති. එදා ඔය ලෙක් එකත් එක්ක මගෙ ලෝකෙ වීරයා ලයිට්නින් මැක්කුයින් කියල හිතෙද්දි මට කිසිම ක්‍රින්ජ් හැඟීමක්වත්, මෝඩ හැඟීමක්වත් ආවෙ නෑ. ඊට අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ මට අවුරුදු 24ක් වෙලත් මට කිසිම අවුලක් දැනෙන්නෑ ඒ ගැන. මොකද තාමත් මගෙ ලෝකෙ වීරයා ලයිට්නින් මැක්කුයින්.

ඒක පිස්සුවක් තමා... ඒත් ඒ පිස්සුව තමා තාමත් මාව ජීවත් කරවන්නෙ. අනිත් එක බ්ලොග් එකේ උඩම ලියලත් තියනවා කොටිමලයා කියන්නෙ මන්දබුද්ධික ජීවියෙක් කියලා. ඒ නිසා වැඩිය හිතන්නෙපා ඒ ගැන :D

 මම ලයිට්නින් මැක්කුයින්ව මුලින්ම දැක්කෙ 3 වසරෙ ඉද්දි. ඒ කියන්නෙ 2010දි. එතකොට මං හොරණ රාජකීයේ 3 නෙලුම් පන්තියෙ හිටියෙ. මගෙ පන්තියෙ හිටියා සයුරු කියල එකෙක් උගෙ පොතේ පිටකවරෙ මැක්කුයින්ගෙ ස්ටිකරයක් ගහල තිබ්බ. එහෙම තමා මම මුලින්ම මැක්කුයින්ව දැක්කෙ. මම ඒ කාලෙ දැනගෙන හිටියෙ නෑ මේක ෆිල්ම් එක කැරැක්ටර් එකක් කියලවත්. කොහොමහරි සෑහෙන කාලයක් ගියා ෆිල්ම් එකේ නම දැනගන්නත්. අන්තිමට මට මතකයි මගේ දයාබර පියාණෝ තමා කොළඹ CD කඩේකින් හොයලා හොයලා අරන් ආවෙ DVD එකක්. ඒ කාලෙ මට කම්පියුටර් එකක් නෑ. මගේ ලෝකෙ ඒ කාලෙ රජ කලේ TV එකයි, DVD player එකයි.

මට තාම මතකයි Cars 1 එකේ මැක්කුයින් මුලින්ම ට්‍රේලර් එකෙන් එලියට එද්දි මගෙ හිතට ආපු ගැම්ම. ඒ මියුසික් එකයිත් හැමදේමයිත් එක්ක ඒක වෙනම ලෙවල් එකක්. මං ඇනිමේටඩ් ෆිල්ම් වලට බොක්කෙන් ආදරේ කරන්න ගත්තෙ Cars එකෙන්. ඊට කලින් ice age වගේ ඒවා බලලා පොඩි ආසාවක් තිබ්බත්, උපන්ගෙයි වාහන පිස්සුවත් එක ජීවත් වෙච්ච මගෙ පපු කැවුත්ත අස්සෙ ගැඹුරුම තැනකට Cars රිංගුවෙ කවදහරි මම ජීවිතේම කරගන්න කලාවක වගේම වෘත්තියක මූල බීජයත් මගේ ඇඟ ඇතුලෙ පැලකරන ගමන්.

මට මතකයි ඉස්සර මම ඩ්‍රෝවින් පොත් ගණන් අරගෙන මේ ෆිල්ම් එකේ හැම කැරැක්ටර් එකම ඇන්ඳා පාට පැන්සල් වලින්. ඉස්කෝලෙදි ෆ්‍රී ටයිම් එකක් හම්බුනාමත් කලේ ඒක. හැම ස්ටිකර් කාඩ් එකම, හැම ඩේ කාඩ් එකම එකතු කලා. දැන් ඉන්න ‌පොඩි උන්ට වගේ නෙවේ අපිට සිරා ළමා කාලයක් තිබ්බා ඒ අතින්. අඩුම ගානෙ 2010-2012 කාලෙ අපි ෆොටෝ එකකින්වත් ස්මාට්ෆෝන් එකක් දැකලා තිබ්බෙ නෑ. 

මැක්කුයින් කොච්චර පිස්සුවක් උණාද කියනව නං, මං හිතන් හිටියෙ මං මැක්කුයින් කියලා. ඉස්කෝලෙ ඇරිච්චාම මම මැක්කුයින් කියල හිතාගෙන අනිත් උන් එක්ක තරඟෙට දුවනවා. මේක ලියන වෙලාවෙ මතක් උනේ අර විනී ප්‍රොඩක්ෂන්ලගෙ නයිට් රයිඩර් වීඩියෝ එකේ පොඩි එකා වගේමයි මමත් ඒ කාලෙ.

ඒ වගේම තාමත් මම ඒ හිටපු පොඩි එකාමයි. 

මම මුලින්ම මැක්කුයින්ට කැමති උනේ පොරගෙ තිබ්බ ලස්සනටයි ඒ ගැම්මටයි. මොකද ඒ කාලෙ මට ඒ ෆිල්ම් එකේ කතාව ලොකුවට තේරුනේ නෑ. උපසිරැසිවත් හරියට තිබ්බෙ නෑ ඒ කාලෙදි. පස්සෙ පස්සෙ කාලෙත් එක්ක ලොකු වෙද්දි තමා කතාව තේරුම් ගත්තෙත්. ඒත් ඒ මනංකල්පිත කතාව ඇතුලෙ උණත්, ඒ චරිතෙ තිබ්බ කොලිටීස් මගෙ ජීවිතේ ඇතුලෙ මම තාමත් ගොඩනගනවා.

මට මේ පෝස්ට් එක ඇතුලෙ Cars ෆිල්ම් සීරිස් එක ගැන කතා කරන්න ලොකු උවමනාවක් නෑ. Cars 2 හොඳ ෆිල්ම් එකක්. ඒක වෙනම action ටයිප් එකේ කතාවක් යන්නෙ. හැබැයි Cars 3 එක කියන්නෙ ජීවිතේ ගැන කතාවක්. මම පෞද්ගලිකව Cars 3 එකට කැමති නැහැ. හැබැයි Cars 3 එකේ කතාව අකමැත්තෙන් උනත් පිළිගන්න වෙන ජීවිත යථාර්ථයක්. මොන වීරයත් දවසක විශ්‍රාම යනවා තමන්ගෙන් පසු පරපුරක් හදලා. එතනින් එහා ඉතුරු වෙන්නෙ වීරයා ගැන නොසැල්ටජික් මතක සමුදායක් විතරයි. සමහර වෙලාවට වීරයගෙන් පස්සෙ ඒ වීරයා හිටපු ක්ෂේත්‍රයම ඉවර වුනා වගේ හැඟීමක්. සංගක්කාරලා මහේලලා ඩිල්ෂාන්ලගෙන් පස්සෙ ලංකාවෙ ක්‍රිකට් ඉවර උනා වගේ හැඟීමක්. කෝලි ලා, රෝහිත් ලා, මැක්ස්වෙල් ලා, ස්මිත් ලා, විලියම්සන්ලා, ක්ලාර්සන්ලා රිටයර් උනාට පස්සෙ ලෝකෙම ක්‍රිකට් ඉවර වෙනවා වගේ හැඟීමක්. අලුතෙන් පිටියට කොච්චර වැඩ්ඩො ආවත්, ඒ වීරයොන්ගෙ aura එක පිටියෙ නැති අඩුව පුරවන්න බෑ.

 Cars ෆිල්ම් සහ මැක්කුයීන් පැත්තකින් තියලා මම ගැන විතරක්ම හිතුවොත්, මැක්කුයින්ගෙන් පස්සෙ නයිට් රයිඩර් එකේ KITT ගෙන් පටන් ගත්තම ට්‍රාන්ස්ෆෝමර්ස් එකේ බම්බල්බී ට වෙනකන් හැමෝම මගෙ ලෝකෙ වීරයෝ. මේ ෆිල්ම්/ටීවී සීරිස් හදපු මිනිස්සු හැදුවෙ නිකන්ම ෆිල්ම් එකක් ටීවී සීරිස් එකක් නෙවේ. එයාලා හැදුවෙ කලාව කියන විශ්වය ඇතුලෙ ලොකූ මන්දාකිණි ගොඩක්. ඒ මන්දාකිණි ඇතුලෙ දාස් ගණන් සෞරග්‍රහ මණ්ඩල ඇතුලෙ අපේම ග්‍රහලෝකවල, අපේ වීරයෝ එක්ක, අපිත් වීරයෝ වෙවී ජීවත් වෙනවා. 

සමහර විට කවදහරි දවසක ක්ෂීරපථය කියන මන්දාකිණිය ඇතුලේ, සූර්යයා කියලා තරුවක සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ, පෘථිවිය කියන ග්‍රහලෝකයෙ තියන Pixar කියන ඇනිමේටඩ් ෆිල්ම් හදන කම්පැනියේ 3D artist කෙනෙක් විදිහට මම වැඩ කරන්නත් බැරි නෑ... 

 

කොටි මල්ලි (Snow Kotiya)
2026-06-13

මං ආයෙ ඔයාව හොයන්නෙ නෑ...

 වෙලාව හවස හය, හය හමාර වගේ වෙන්න ඔිනෙ...  

මං හිටියෙ හොරණ උඩවත්ත පාරෙ, ඔරියන්ට් එක ගාව, එතන තිබ්බ ටී බනිස් විකුණන කඩේ ගාව... අපි මොකක් හරි ක්ලාස් එකක් ඉවර වෙලා මං හිතන්නෙ... එතන විශ්වයයි තව කොල්ලො ටිකකුයිත් හිටියා.. 

හසාරා එකේ ස්කූල් බස් එකක් ඇවිත් ඔරියන්ට් එක ඉස්සරහ තිබ්බ sysygy restaurant එක (මස් කට්ටගෙ කඩේ කියල කියන්නෙ ඒකටද කොහෙද... මට හරියට මතක නෑ.) නැවැත්තුවා... මං කොහොමත් හසාරා එකේ බස් යද්දි බලනවා, මාත් ගියෙ ඒවලනෙ... මට ඒ වෙලාවෙ එක දෙයක් මීටර් උනා... හවස 6 ගානට වගේ හසාරා බස් එකක් හොරණට එනවා කියන්නෙ මේක ඒලෙවල් හෝ ඔිලෙවල් විභාගෙට ළමයි ගෙනිච්ච බස් එකක්. හවස විභාගෙ ඉවර වෙලා ළමයි එක්කන් එනවා. කොහොමහරි බස් එකෙන් ලස්සන දේවි බාලිකා එකේ කෙල්ලෙක් බැස්සා...

ඒ ඔයා...

ඔයාගෙ තාත්තද කොහෙද බයික් එකක් නවත්තගෙන එතන හිටියා. ඔයා තාත්තා ගාවට ගියා. ඒ එක්කම ඔයා දැක්කා පාරෙ අනිත් පැත්තෙ ඉඳන් ඔයා දිහා බලන් හිටපු මාව.. 

ඔයා තාත්තට මාව පෙන්නලා මොනවාදෝ කිවුවා.. ඊට පස්සෙ මට අත වනලා එන්න කිවුවා..

මම රත් වෙලා ගියා.. ඒත් මං හිතුවා පැනල යන්නැතුව ඔයයි තාත්තයි ගාවට එන්න.. ඒ දවස් වලත් අද වගේ "වැඩිපුරම බය වෙන දේ කරපන්" කියන තියරියෙ මං හිටියද කොහෙද.. මම පාර පැනලා ඔයාලා ළඟට එද්දි මං ඇස් කොනින් දැක්කා විශ්වයයි කොල්ලො සෙට් එකයිත් මං දිහා පුදුම වෙලා වගේ බලන් ඉන්නවා. 

මං ඔයාලගෙ තාත්තා ළඟට ආවම මට මතක නෑ එයා මුලින්ම මොකක්ද කිවුවෙ කියලා... මට මතක එයා හිනාවෙලා "කැමති දෙයක් කතා කරගන්න" කියලා කියනව විතරයි...

ඔයා එක්ක කතා කරන්න කියලා ඔයා දිහාවට හැරුණට ඔයාට කියන්න කිසිම දෙයක් මගෙ ඔලුවට ආවෙ නෑ... තත්පර කිහිපයක් ඔයාගෙ මූණ දිහා බලාගෙන ඉඳලා මට කියාගන්න පුලුවන් උනේ,

"ඔයා හරි ලස්සනයි"  

කියල විතරයි.

ඔයා කිසි දෙයක් කිවුවෙ නෑ... ඔයා කලේ මම ජීවිතේ දැකපු ලස්සනම හිනාව දාගෙන මං දිහා බලන් හිටපු එක විතරයි. මේක ලියන වෙලාවෙත් මං කල්පනා කලේ, මගෙ ජීවිතේ කවදාවත් කෙල්ලෙක් මං දිහා බලලා එහෙම හිනා වෙලා නෑ... ඒ තරං ලස්සන හිනාවක් මං මේ ජීවිත කාලෙටම දැකලත් නෑ...

ඔයාගෙ ඒ හිනාව දිහා බලන් ඉද්දිම,

ඒ හීනෙන් මං ඇහැරුණා.... 

වෙලාව පාන්දර 5ට විතර ඇති. මං හිටියෙ ඇඳේ...  

එදා ඉඳන් මං අවුරුදු 3ක් තිස්සෙ පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ දන්න 3D modeling සාස්තරේ පාවිච්චි කරලා, ඒ හීනෙ මතක ඡායාවන් වලට පුලුවන් තරං match කර කර ඔයාව 3D rendered artwork එකක් විදිහට හදන්න උත්සාහ කලා...!!! 

මම අදටත් දන්නෙ නෑ ඔයා කවුද, කාගෙ කවුද, කොහෙද ඉන්නෙ කිසිම දෙයක්. වෙන එකක් තියා ඔයාව මේ සැබෑ ලෝකෙදි කවදාවත් දැක්කෙ නෑ. ඔයාව මං දැක්කෙ හීනෙන් විතරයි. මේ ආට්වර්ක් එක කරනකන්ම ඔයා මගෙ ඔලුවෙ හිටියෙ ඡායාවක් විදිහට විතරයි.

 පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම මට දේවි බාලිකා යුනිෆෝම් එක දැක්කම එන අමුතු කික් එකක් තිබ්බා. මම සචිනි ගැන හිතද්දි එයාට වෙන කාටත් වඩා ආදරේ හිතුනෙත් ඒ නිසා වෙන්නැති. ඒකත් එක්ක මට දේවි බාලිකා කියන නම ඇහෙද්දිත් අර සන්නස්ගලට විශාකා ටයි එක දකිද්දි දැනෙනවා වගේ නලියංකාර, ඇඟ කිලිපොලා යන විදිහේ හැඟීමක් සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් දැනුනා.

හැබැයි ඒ ඉස්සර... දැන් මට දේවි බාලිකාව කියන්නෙ වචනයක් විතරයි...

කාලෙත් එක්ක වෙච්ච හිත් රිදීම්, ඉගෙනගත්ත දේවල්, තේරුම් ගත්ත දේවල්, දරාගත්ත දුකවල් අරවා මේවා හැමදේම එක්ක, මං ජීවිතේ ගොඩාක් දේවල් බලාපොරොත්තු වෙන එක අතෑරලා මේ මොහොතේ ජීවත් වෙන්න හුරු වෙන්න පටන් ගත්තා. ඉස්සර මායි රංදිමයි දිනෙයයි කොච්චර නං කෙල්ලො ගැන කතා වෙන්න ඇද්ද. කොච්චරවත් සැබෑ ප්‍රේමය, සෝල් මේට්ලා, ට්වින් ෆ්ලේම්ලා ගැන කතා කරන්න ඇත්ද. අපි සෑහෙන්න දේවල් හෙව්වා, සෑහෙන්න ඉගෙනගත්තා... ඒ හැමදේම අස්සෙ අපි හැමදාම අපේ බොක්කට වැදිච්ච ඒ ආත්මීය සිරා ලව් එක හෙව්වා... ඒක එනකල් බලන් හිටියා...

මට දැන් එහෙම බලන් ඉඳලා හති... 

මට එහෙම හිතෙන්නෙ මගෙ ඉවසීම පැනලා නිසා නෙවේ.. වෙන කවරදාටත් වඩා ලොකු ඉවසීමක් මට දැන් තියනවා. මට එහෙම හිතෙන්නෙ මම දේවල් බලාපොරොත්තු වෙන එක අතෑරලා නිසා.

මේ ආට්වර්ක් එක කලාට පස්සෙ, මට පොඩි කික් එකක් තිබ්බා, ඔයාව හොයන්න. මේ රූපෙ තියන, දේවි කෙල්ලෙක්... මං රංදිමයා එක්ක සෑහෙන්න ප්ලෑනුත් ගැහුවා ඔයා වගේ කෙනෙක් හොයන්න... 

ඒත් මට තේරුනා, ඒක තේරුමක් නැති වැඩක්...

ඔයාව මං දැක්කෙ හීනෙන්... ඒක ඒ දැක්ක හීනෙ වගේම, කවදාවත් ආයෙ දකින්න බලාපොරොත්තුවක් නැති විදිහටම හිතෙන් අතෑරලා ඉවරයි මං... සමහර විට මං ෆිල්ම් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් උනොත්, මං කවදහරි හදන ෆිල්ම් එකකට ඔයා වස්තු බීජයක් වෙයි... ඒ ඇර, මං ආයෙ කවදාවත් ඔයාව බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නෑ...

මං ආයෙ කවදාවත් ඔයාව හොයන්නෙත් නෑ...

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

කොටි මලයාගේ බ්ලොග් පිටුව කියවන මගෙ රත්තරං යාලුවේ, මෙච්චර වෙලා ඔයාලා කියෙව්වෙ කොටි මලයා 2022 මැයි මාසෙ 6 වෙනිදා උදේ 4-5 අතර වෙලාවෙ දැකපු හීනෙකුයි, ඒ හීනෙ පාදක කරගෙන මම කරපු මගෙ වඩාත්ම iconic ම 3d artwork එකකුයි. ඒ ආට්වර්ක් එක ඉවර කලේ 2025 අගෝස්තු 13 වෙනිදා. මේ ආට්වර්ක් එකක මම ප්‍රින්ට් කරලා, ෆ්‍රේම් කලා. ඒ වගේම මේක ඩිජිටල් අවකාශයේ ප්‍රකාශනය කරල තියෙන්නෙ මේ බ්ලොග් එකේ විතරයි. අවදානෙ ගන්න හිතෙන වෙලාවට වට්සැප් ස්ටේටස් වල, ෆේස්බුක් එකේ එහෙම ෂෙයා කලත් කවුරුත් බලන්න කලින් මම ඒවා ආයෙ ඉක්මනට ඩිලිට් කලා. මං දන්නෑ ඒ ඇයි කියල. ඒත් මේ බ්ලොග් එක මගෙ ජීවිතේ පූජනීය වස්තුවක් නිසා, මේකෙ විතරක් ඒක පෝස්ට් කරනවා.
 

කොටි මල්ලි (Snow Kotiya)
2026-06-02