මම 3D Artist කෙනෙක් විදිහට තැන් 3ක වැඩ කරලා තියනවා. පළවෙනියට Animic කියලා මාකටින් ඒජන්සියක. දෙවනියට Visual Arts and Experience නැත්තං VAEG එකේ. ඔය දෙකේම මම වැඩ කලේ ඔන්ලයින්. මම තුන්වෙනියට සහ අවසානයට වැඩ කලේ Tusker Infinity Studios එකේ. එතන තමා මං මුලින්ම onsite job එකකට කියලා ගියේ. ඔෆිස් එක තිබ්බෙ බොරලැස්ගමුවෙ ගංගාරාම පාරෙ. මේක ස්ටූඩියෝ එකක් වුනත් එතන තිබ්බෙ ස්ටූඩියෝ එන්වයර්මන්ට් එකකට වඩා ඔෆිස් එන්වයර්මන්ට් එකක්. අපිත් ඔෆිස් කිට් ගහලා එහෙම තමා වැඩට ගියෙ. Studio vs Office වෙනස දන්නැත්තං මෙන්න මෙහෙම සරලව කියන්නං..
ඔෆිස් (office) එකක් කියන්නෙ මචං පරිපාලන වැඩ, බිස්නස් ප්ලෑනින්, රැස්වීම් වගේ දේවල් වලට තියන productivity, hierarchy වලට focus කරලා වැඩ කරන ගොඩාක් professional discipline සීන් එකේ තියන තැනක්. හැබැයි ස්ටූඩියෝ (studio)එකක් කියන්නෙ මචං නිර්මාණකරණය, ඩිසයින් එක්ස්පෙරිමන්ට්, සහ කලාව ඇතුලෙ ප්රැක්ටිකල් වැඩ කරන තැනක්. මෙතන professional තැනක් වුනත් ගොඩාක් නිදහස් වටපිටාවක් තියෙන්නෙ.
මං ටස්කර් එකේ වැඩට ගියෙ 2024 නොවැම්බර් පළවෙනිදා. දික්හේනෙන් උදේ 6.10ට තිබ්බ බස් එකේ නැගලා හොරණට ඇවිත්, හොරණින් හොරණ කොළඹ 120 බස් එකේ නැගලා ගිහින්, බොරලැස්ගමුවෙ 10 කණුව හෝල්ට් එකේ බැහැලා, 10 කණුව පාරෙන් ගංගාරාම පාරෙ තියන ඔෆිස් එකට වෙනකන් තියන කිලෝමීටර් එක හමාරක වගේ දුර මම පයින් යනවා. අපේ ගෙදර ඉඳන් ඔෆිස් එකට දුර තිබ්බෙ කිලෝමීටර් 27ක් වගේ ගාණක් වුනත් මේ සම්පූර්ණ ගමනට මට පැය 2කට වඩා යනවා. හවස ඔෆිස් ඇරිලා එද්දි ඒක පැය 3කට වැඩියි. බයික් එකේ යනවා නං පැයෙන් යන්න පුලුවන් ගමනක් වුනත් මට තිබ්බ Suzuki GP100 එකේ වැඩට යන්න එන්න ගියා නං මාව විකිණෙනවා තෙල් ගහලම. මොකද ඒක 100cc වුනත් 2strock බයික් එකක් නිසා තෙල් කලේ 27ක් වගේ. තෙල් ලීටරේ 330ට වගේ ගියෙ ඒ දවස් වල මතක හැටියට.
උදේ හොරණින් නැගලා යද්දි මට සීට් එකක ඉඳගෙන සැපට යන්න පුලුවන් වුනත් හවස 5.30ට ඔිෆ් වෙලා ගෙදර එද්දි නං අමා මහ දුකක් තමා හැමදාම වින්ඳෙ. කොළඹ ඉඳන් ෆුල් පැක් වෙලා එන හොරණ කොළඹ බස් එකට රූට් එකේ මැදින් තියන බොරලැස්ගමුවෙන් හවස 6ට කිට්ටු කරලා නගින්න සෙට් වුනාම තියන සැප කොහොමද.. මම කවදාවත් ෆුට් බෝඩ් ගිය එකෙක් නෙවෙයි මචං මං සිරාවටම හෙන බයයි ෆුට්බෝඩ් යන්න.. ඒත් ෆුට්බෝඩ් කරුමෙට කරගහන්න වුනා මට හවස වැඩ ඇරිලා එද්දි. සම්පූර්ණයෙන්ම කඳ එලියෙ බස් එකෙන්.. බොරලැස්ගමුවෙ ඉඳන් පිළියන්දලට වෙනකන්ම හැමදාම ෆුට්බෝඩ් එකේ ආවෙ. අච්චර කැස්බෑව බස් තියෙද්දි පිළියන්දලට එන්න හොරණ බස් එකේ නගින උද්ධික පුතාලට නං අම්මපා හෙන ගහන්න ඔිනෙ කැස්බෑවට එහා බහින එවුන්ව ෆුට්බෝඩ් යන්න සෙට් කරලා එච්චර අසරණ කරනවට... බස් එකේ බාගෙට බාගයක් සීට් වල ඉඳගෙන සැපට එන්නෙ පිළියන්දලින් බහින එවුන් මිසක් හොරණට යන එවුන් නෙවෙයි...
කොහොමහරි 2024 නොවැම්බර් වල මම වැඩට ගිහින් සති දෙකක් යන්න කලින් තමා අපේ පවුලට සෑහෙන්න අමාරු කාලයක් උදාවෙන්න ගත්තෙ අපේ පියාණන්ගෙ වම් කකුලෙ ඇඟිල්ලක් කපන්න වෙලා දියවැඩියාව නිසා. අවුරුදු ගාණක් දියවැඩියාව තිබිලත් පියාණන් කට පරිස්සම් කර ගන්නැතුව ආතල් එකේ කාලා බීලා හිටපු එකේ පල විපාක මුලු පවුලටම විඳින්න වුනේ මාස 2කට වඩා හොරණ-කොළඹ හොස්පිට්ල් වල ඉඳලා අන්තිමට වලලුකර ගාවින් කකුල කපන තැනට වෙනකන් බඩු පැකට් වුනාම.
ඒකෙන් මොනවා වුනත් මට වෙච්ච පොඩි වාසිය වුනේ පියාගෙ ප්ලැටිනා 100 බයික් එක මගෙ පාවිච්චියට ගන්න පුලුවන් වෙච්චෙක. 2025 ජනවාරි මාසෙ වගේ ඉඳන් මම ප්ලැටිනා එකේ වැඩට යන්න පටන් ගත්තෙකෙන් මගේ ගමන් පහසුව නෙක්ස්ට් ලෙවල් එකට ගියා වගේම කාලය සහ සල්ලිත් ඉතුරු වුනා. ප්ලැටිනා එක ලීටරේට කිලෝමීටර් 60 පන්නලා කරපු සිරා බයික් එකක් නිසා බස් එකේ යන ගමන් වියදමටත් වඩා අඩු වියදමක් තමා මට තෙල් වලට ගියේ. කොච්චර ජපන් බයික් ලවර් කෙනෙක් වුනත් ඉන්දියන් බයික් වලට මම අදටත් හිස නමා ආචාර කරන්නෙ දෙපයින් නැගිටින මනුස්සයෙක්ට හයියක් වෙන්න ඒවට තියන සිරා හැකියාවට.
වැඩට යද්දි 10 කණුවෙන් හැරිලා යද්දි මම සාමාන්යයෙන් කරපු දෙයක් තමා පාරෙ පයින් යන කවුරුහරි ඉන්නවා නං ගංගාරාම පාරට වෙනකන් බයික් එකේ දාන් එන එක. මොකද මම බස් එකේ යන කාලෙ 10 කණුව පාරෙ තියන කිලෝමීටර් 1 හමාරක දුර පයින් එන එක මට ලේසි වුනේ නෑ. මොකෙක් හරි මනුස්සකමක් තියන එකෙක් දැකලා දාගෙන යයි කියලා හැමදාම බලාපොරොත්තු වුනත් කවුරුත් මාව එහෙම දාන් ඇවිල්ලත් නෑ. කොහොමහරි ඔහොම උදේට හැමදාම ගංගාරාම පාරට වැඩට එන අංකල් කෙනෙක් මාත් එක්ක යන්න නිතර සෙට් වුනා. වයස 60කට කිට්ටු කරල ඇති මයෙ හිතේ. ෆුල් ඔෆිස් කිට් එකක් ගහලා ඔෆිස් බෑග් එකකුත් අරන් යන නිසා මං මුලින් හිතුවෙ හොඳ ඔෆිස් එකක වැඩ කරන කෙනෙක් කියලා. ඒත් පස්සෙ කතා කරද්දියි දැනගත්තෙ අපේ ඔෆිස් එක ළඟම තියන ගරාජ් එකේ ටිංකරින් වැඩ තමා අංකල් කරන්නෙ කියලා. දවසක් මං වැඩ ඇරිලා යද්දි දැක්කා උදේ ෆුල් ඔෆිස් කිට් ගහලා එන අංකල් මජං ඇඳුමක් ඇඳගෙන ගරාජ් එකේ ඉන්නව!
අපේ ඔෆිස් එක තිබ්බෙ 10 කණුවෙ පාරෙන් ඇවිත් දකුණට දාලා මීටර් 10-15ක් වගේ යන්න කලින් දකුණු පැත්තෙ තිබ්බ සුදු පාට උස බිල්ඩින් එකේ. ඒක ඉස්සරහ තිබ්බ කලු පාට ලොකු ඉලෙක්ට්රික් ගේට්ටුව බිල්ඩිම බලාගන්න ඉන්න අංකල්ට කියලා ඇරවගෙන බයික් එක ඇතුලට දාන්, බිල්ඩින් එක පිටිපස්සෙ තිබ්බ පොඩි ගෙදර පේමන්ට් එකේ බයික් එක නවත්තලා ආයෙ ඉස්සරහට ඇවිත්, ගරාජ් එකේ නවත්තල තියන ලොකු බොස්ගෙ සුදුපාට ඩිෆෙන්ඩරේ ලස්සනින් සිත සනසාගෙන බිල්ඩිමට ඇතුලු වෙලා, ලිෆ්ට් එකේ 4 වෙනි තට්ටුවට ගිහින් 8.30 වෙද්දි ෆින්ගර් ප්රින්ට් එක තියලා ඔෆිස් එකට ඇවිත් බෑග් එක වැඩ කරන මේස යටට දාලා, මැශින් එකත් ඔන් වෙන්න දාලා, ටොයිලට් එකට එහෙම ගිහින් චූ පාරක් එහෙම දාලා මූණත් පොඩ්ඩක් හෝදගෙන ආයෙ මැශින් එකට ඇවිත් වැඩ පටන් අරන් තමා මගේ රැකියා ජීවිතය ආරම්භ වෙන්නෙ.
අපිට ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් කියලා කෙනෙක් හිටියා අපේ වැඩ සුපර්වයිස් කරන්න. සහ ඌ තමා ප්රොජෙක්ට් ගෙනාවෙයි ඒවා මැනේජ් කලෙයි. පොර ගැන ඉදිරියට වෙනම ලියන්න ඔිනෙ. තව කොල්ලො 3 දෙනෙක් වැඩ කලා උන් 3 දෙනාත් එක්ක බලද්දි මං නිකන් අතදරුවෙක් වගේ සීන් එකක් තිබ්බෙ. උන් ඇත්තටම දක්ෂයි. උන් ටික වැඩ කරන විදිහ, ඉන්ඩස්ට්රිය ගැන අප්ඩේට් වෙන විදිහ ඇත්තටම මාරයි. ඒ කොල්ලො තුන් දෙනා එක්ක වැඩ කරන්න ලැබිච්ච එක මගෙ ජීවිතේ මට ලැබුනු හොඳම අත්දැකීම් වලින් එකක්..
කොහොමහරි ටස්කර් එක ඇතුලෙ අපි කරපු ප්රොජෙක්ට් සහ මම කලින් කියපු ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් නිසා අපිට ඇතිවුන ප්රශ්න ගැන මෙතන ලියන එක මේ වෙලාවෙ ගැලපෙන්නෙ නෑ කියල මම හිතනව. කොහොම උනත් පොර එක්ක මට තිබ්බ ගණුදෙනුව ගැන ලියන්න ඔිනෙ මොකද නැත්තං මේ පෝස්ට් එකේ අගමුලක් ගලපන්න අමාරු වෙන නිසා.
ටස්කර් එකට මම ජොයින් වෙන්නෙ මහරාජා එකේ ඉලෙක්ට්රොනික් මීඩියා ඩිප්ලෝමා එක කරද්දි අපිට ග්රැෆික්ස්/ඇනිමේෂන්/කැමරා මොඩියුල් උගන්නන්න ආපු ලෙක්චරර් ගෙ ආරාධනාවකට. මේ ලෙක්චරර්ම තමා මචං ටස්කර් එකේ අපිට හිටපු ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් වුනේ. මහරාජා එකේ ලෙක් එන්න දවස් 2ක් නිවාඩු දෙන්නත් එකඟ වුනා. මම මචං මේක හොඳ අවස්ථාවක් විදිහට දැක්කා මොකද මම මේ ලෙක්චරර් ගැන පට්ට භක්තියකින් හිටියෙ. ඒ වගේම 3ඩී ආටිස්ට් කෙනෙක් විදිහට VFX industry එක ඇතුලෙ කලින් වැඩ කරල තිබ්බ නැති නිසා මට VFX පැත්ත ඉගෙනගන්නත් මේක හොඳ අවස්ථාවක් වේවි කියලා මම හිතුවා. ඒක ඇත්තටම එහෙම්මම වුනා. හොඳ ප්රොජෙක්ට් තිබ්බා,අපි හොඳට වැඩ කරගෙන ගියා.
හැබැයි ටස්කර් එකට යද්දිම මම දැනන් හිටියා එක දෙයක්. ඒ තමා ටස්කර් එක ඇතුලෙ මට ලියන්න තියෙන්නෙ උපරිම වුනොත් මාස 10ක විතර පොඩි පරිච්ඡේදයක් කියලා. ඒකට හේතුව වුනේ ටස්කර් එකට එන්න කියලා ඔය ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් මට ආරාධනා කරන්නත් මාස දෙක තුනකට කලින් මගේ තිබ්බ ලොකු හීනයක් වෙනුවෙන් මම ලොකූ මෙහෙයුමක් පටන් අරන් තිබ්බේ. ඒ මෙහෙයුම සෑහෙන්න රහසිගත මෙහෙයුමක් වුනා. ඒ මෙහෙයුමේ 75%ක් විතර ඉවර වෙනකන් අඩු ගානෙ මම ගෙදර අයටවත් ඒ ගැන කියල තිබුනෙ නෑ.
මේක ඇත්තටම එක අතකින් මහ ආත්මාර්තකාමී කතාවක් මචං. ඒත් මට ඒකට කරන්න දෙයක් නැහැ. මොකද මගේ ලොකු මෙහෙයුමේ ඇතුලෙ තිබ්බ එක objective එකක් තමා මේ පොඩි කාලෙ ඇතුලත පුලුවන් තරං 3ඩී ආටිස්ට් කෙනෙක් විදිහට මගෙ ස්කිල් එක සහ එක්ස්පීරියන්ස් එක වැඩ කරගන්නෙක. සෑහෙන්න අසාර්ථක ෆ්රීලාන්සර් කෙනෙක් වෙච්ච මට ඒක තනියෙන් කරගන්න විදිහක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ නිසා professionaly වැඩ කරන තැනක onsite වැඩ කරන්න ලැබිච්ච එක මට ඒ objective එක සම්පූර්ණ කරන්න ලැබුනු අවස්ථාවක්. මම විශ්වාස කරනවා මචං මම ටස්කර් එක ඇතුලෙ මගේ උපරිමේ දුන්නා කියලා. මීට කලින් වැඩ කරපු තැන් දෙකේ වුනත් මම ඒ විදිහටම උපරිමේ දුන්නා. ටස්කර් එකට මං ඊටත් වඩා දුන්නා කියලයි හිතෙන්නෙ. මොකද මට මතකයි VAEG එකේ ඉන්න කාලෙ සංජය අයියා ඇනිමේෂන් වැඩ එහෙම දෙද්දි මං ටිකක් පස්ස ගැහුවා. හැබැයි ටස්කර් එක ඇතුලෙදි මම කිසිම දේකට බෑ කිවුවෙ නෑ. කරන්න බැරිම දේවල් වුනත් උත්සාහ කරලා මිසක් අතෑරියෙත් නෑ. දීපු සැලරියට ඒ වගේ දෙගුණෙක වටිනාකමක වැඩ කරන්න මං හැමවෙලේම ට්රයි කලා. ටස්කර් එකේ ලොකු සර් මට දීපු ඒ අවස්ථාවට මම සාධාරණයක් කලා කියලා මම විශ්වාස කරනවා මචං...
2025 පෙබරවාරි මුල මගේ ලොකු මෙහෙයුමේ ලොකු කඩයිමක් පැන්නා මචං. ඒකෙන් තමා මට හරියටම ටස්කර් එකෙන් අයින් වෙන්න ඔිනෙ දවස ප්ලෑන් කරන්න පුලුවන් වුනේ. 2025 ජුනි මාසෙන් පස්සෙ ටස්කර් එකට ගෞරවාන්විත සමුදීමක් එක්ක කොල්ලො ටිකටත් හොඳ පාටියක් දීලා අයින් වෙලා යන්න තමා මං හිතුවෙ. හැබැයි මෙහෙයුමේ රහසිගතබව ඉතා වැදගත් නිසා මම අයින් වෙනවා කියල කට්ටියට එක්ස්පෝස් කලෙත් 2025 මැයි මාසෙ අග මගෙ resignation එක දෙන කොට.
හැබැයි මේ කාලෙ වෙද්දි අපේ ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර්ගෙ හැසිරීම සහ ස්ටූඩියෝ එකට ආව ප්රොජෙක්ට් මැනේජ් වෙච්ච විදිහ එක්ක අපිට සෑහෙන්න ප්රශ්න ගොඩක් ඇති වෙලා තිබ්බා. මම මැයි වල resignation දුන්නට පස්සෙ තත්ත්වෙ තවත් දරුණු වෙන්න ගත්තා කියලයි මට හිතෙන්නෙ. මේ හැමදේම එක්ක ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් මට එල්ල කරපු බලපෑම එක්ක මට තේරුනා මේ විදිහට ගියොත් මේක මගේ ලොකු මෙහෙයුමට බරපතල ප්රශ්නයක් වෙනවා කියලා. මොකද ඒ මෙහෙයුමේදි මම මානසිකව ගොඩක් හොඳ ලෙවල් එකක ඉන්න ඔිනෙ. ඒ වගේම අර ඩෑල් එකට තිබ්බ මූලග්ගාය එක්ක මගෙ මෙහෙයුම සම්පූර්ණ කඩාකප්පල් කරන්න පුලුවන් වැඩක් කරන්න උත්සාහ කරන්නත් බැරි නෑ. ඒ හැමදේමත් එක්ක මම තීරණය කලා අන්තිම දවස ජුනි 31 වුනත් ඊට කලින් ටස්කර් එකෙන් මාරු වෙන්න.
මට ඒ සතිය ඇතුලෙ කරන්න තිබ්බ අන්තිම වැඩේ වුනේ එක්තරා ලොගෝ ඇනිමේෂන් එකක් කරන්න. ඒ වැඩේ කරලා ජුනි 17 වෙනි අඟහරුවාදා ඔිෆ් වෙලා ගෙදර ගියෙ ආයෙ ටස්කර් එක පැත්ත පලාතෙ නොඑන්නමයි. ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර් එක්ක ඇරගෙන තිබ්බ ඇරිල්ල නිසා මම ආයෙ එන්නෙ නෑ කියලා කාටවත් කියන්න මට පුලුවන්කමක් තිබ්බෙ නෑ.
එහෙම ගිහිල්ලා දවස් දෙක තුනක් ෆෝන් ඔිෆ් කරන් සද්ද නැතුව හිටියා. ඒක ප්රොෆෙෂනලි වැඩ කරපු තැනක් වුනත් මම ක්රියේටිව් ඩිරෙක්ටර්ගෙ කටවචනෙ ආරාධනාවට වැඩට ආව නිසා මං කන්ට්රැක්ට් මොකුත් අත්සන් කරල තිබ්බෙ නෑ. resignation letter එකේ පවා මම දාල තිබ්බෙ බොරු එඩ්රස් එකක්. රැකියාවක තියන වෘත්තීයමය ගුණාංග පැත්තෙන් හෙන අපත වැඩ ටිකක් මම කරලා තිබ්බත් ඒ දවස් වල තිබ්බ තත්වෙ එක්ක මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ මචං.
ඒ ජුනි 17 වෙනි අඟහරුවාදා ටස්කර් එක දාලා එද්දි මං කල්පනා කලේ ඒ අයින් වෙලා යන්නෙ පොඩි කාලෙකට මට සෑහෙන්න ජීවිතේ වටින අත්දැකීම් දීපු තැනක් නේද කියලා. ටස්කර් එකේදි තමා ඇත්තටම ජොබ් එකකට යනවා කියන අත්දැකීම මම වින්ඳෙ. ඒ අත්දැකීම් මම මීට කලින් ලියපු රැකියාව සමග මම පෝස්ට් එකේ ලියලා තියනවා.
ගෙදරින් ගේන කෑම අපි එකතු වෙලා එකට කාපු හැටි මට තාම මතකයි. මම ඒ වුනාට ගොඩක් දවස්වලට කඩෙන් තමා කෑම ගන්නෙ. ඔෆිස් එක ඉස්සරහ තිබ්බා ගමේ කඩේ කියලා කෑම කඩයක්. ඔෆිස් එකේ හැමෝටම අනුව ඒක තමා පැත්තටම තියන ජරාව කෑම කඩේ. ඒ වුනාට ඒකෙ රයිස් ඇන්ඩ් කරි එකේ මට නං කවදාවත් අඩුපාඩුවක් තිබ්බෙ නෑ.
මං බයික් පදින එක, වාහනයක් එලෝන එක සෑහෙන්න එංජෝයි කරන මනුස්සයෙක් නිසා ප්ලැටිනා එකේ වැඩට ගිය ගමන මම හැමදාම සෑහෙන්න එංජෝයි කලා මචං. හොරණ කොළඹ පාරෙ පොඩි වලවල් ගානෙ ඉඳන්, ට්රැෆික් ලයිට් එක වැඩ කරන ටයිමින්, පොලීසිය ඉන්න තැන් හැම එකක්ම මට නූලට කටපාඩම් සීන් එකක් තිබ්බෙ. මං හරි ආසයි මචං වැස්සෙ බයික් එක පදින්න. වැඩ ඉවර වෙලා යද්දි වැස්සක් සෙට් වුනාම මට පට්ට ආතල් ඒ දවස් වල. මට මතකයි නා කපන වැස්සෙ හෙල්මට් එකේ වයිසරෙන් පාර හරියට පේන්නැතිව තියෙද්දි පවා මම නවත්තන්නැතුව ගෙදර එනවා.
ටස්කර් එකේ වැඩට යන කාලෙ තමා මට මගේ මගේ මෙලෝ රහක් නැති මාස 3 ප්රේමය තිබ්බෙ. ඔය ගංගාරාම පාරෙන් ගිහින් මොරටුව හරහා පානදුරට යන්න පුලුවන්. සෙනසුරාදා හාෆ් ඩේ වැඩ ඉවරවෙලා මම පානදුර යනවා ඒකිව බලන්න ඒ කාලෙ. එකපාරක් ඔහොම යද්දි මම ගිහින් තව බයික් එකක ඇන්නා ගංගාරාම පාරෙදි මගෙ එකේ බ්රේක් නැතුව ගිහින්. මොකද ප්ලැටිනා එකේ බ්රේක් අඩුයි. කොහොමත් මම කවදාවත් බ්රේක් තියන වාහනයක් පැදපු එකෙක් නෙවෙයි. GP100 එකෙත් බ්රේක් තිබ්බෙ නෑ ලාන්සරේ බ්රේක් තිබ්බෙත් නෑ. එදා වෙලාවට වැඩි වේගෙන් නොගිය නිසා සහ අනිත් බයික් එකටවත් ආපු එකාටවත් ආපදාවක් නොවිච්ච නිසා සෑහෙන්න කුණුහරුප ටිකක් අහලා පොලොවෙ පස් කාලා වැඳ වැටිලා සමාව ඉල්ලගෙන මාරු වෙලා එන්න පුලුවන් වුනා.
මේ පෝස්ට් එක කියවන කෙනෙක්ට සමහර විට ක්රින්ජ් හැඟීමක් එන්න පුලුවන් ජොබ් එකක් කරපු ඔෆිස් එකක් ගැන මෙච්චර කියවන්න පුලුවන්ද කියලා. ඒක මෙහෙමයි මචං. ටස්කර් එකේ වැඩ කරන කාලෙ මට සෑහෙන්න විශේෂිත වුනා මොකද මගේ තිබ්බ ලොකු මෙහෙයුමත් එක්ක ඒ ගෙව්වෙ ලංකාවෙ හුළඟ වදින අවසාන කාලෙ නිසා. අනිත් එක ටස්කර් එකේ ඉද්දි මම තේරුම් ගත්ත දෙයක් තමා ඔෆිස් කිට් ගහගෙන වැඩට ගිහින් කරන 8-5 රස්සා මට හරියන්නෑ කියනෙක. ජීවිතේ හැමදාම independant artist කෙනෙක් විදිහට ඉස්සරහට යන එක ගැන හිතන්න ගත්තෙ ඒ කාලෙ නිසා. මම දන්නෙ නැහැ අනාගතයෙ මම ආයෙ ජොබ් එකකට යයිද කියලා. ඒත් ලංකාව ඇතුලෙ ආයෙ මම කවදාවත් ජොබ් එකක් කරන එකක් නැහැ.
මම එදා බයික් එක ගේට්ටුවෙන් එලියට දාලා යන්න කලින් එකෙක්ට කිවුවා "මම උඹලට දෙනවා කිවුව පාටිය අනිවාර්යයෙන් දෙනවා" කියලා. ඌ ඒකට හා හා කිවුවට මං මේ යන්නෙ ආයෙ වැඩට නොඑන්න කියල ඌට ඒ වෙලාවෙ තේරුනේ නෑ .
උන්ට වෙච්ච ඒ පොරොන්දුව ඉටු කරන්න මට ඊට පස්සෙ අවස්ථාවක් ලැබුනෙ නෑ.... හැබැයි මං තාම ඒක අමතක කරලත් නෑ...
ඔය ඔක්කොටම වඩා මට තියන අවුල අර මං බයික් එකේ දාන් ආව අංකල්ට මං ආයෙ එන්නෙ නෑ කියලා යන්න බැරි වුන එක. අපි ඒ බයික් එකේ ගිය කිලෝමීටර් එක හමාරෙ පොඩි දුරට සෑහෙන්න දේවල් කතා කලා. ලාන්සරේ ටිංකරින් වැඩ ටිකත් අංකල් මට කරලා දෙන්න පොරොන්දු වෙලා තිබ්බෙ...
කොටි මල්ලි (Snow Kotiya)
2026.07.19
