අපිට සිරාවටම ඉස්සරහට මොනව වෙයිද මචං?

 මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ මචං, සිරාවටම මගෙ හිතේ අපේ අනාගතය ගැන මේ මොහොතෙ මට දැනෙන insecurity එක ගැන ලියන්න... මේක සුබවාදී පෝස්ට් එකක් නෙවේ, ඒ වගේම මේකෙ තියෙන්නෙ ප්‍රශ්න ගොඩක් විතරයි. මම මේක ලියන්නෙ, පණ පිටින් හිටියොත් තව අවුරුදු 10කින් අපි මොන තැන් වල හිටියත්, අද අපි හිටියෙ මෙහෙමයි කියල මට ආයෙ මතක් වෙන්න...

මට මේ බ්ලොග් එකේ පරණ පෝස්ට් කියවද්දි දැන් ගොඩක්ම හෙන ක්‍රින්ජ් ෆීලිං එකක් දැනුනත්, අවුරුදු 10කට කලින් පොඩි ළමයෙක් විදිහට ගෙව්ව ජීවිතේ තිබ්බ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම නිදහස සහ අහිංසක බව, මම දැන් ගෙවන ජීවිතේ තියන හැමදේටම වඩා වටිනවා කියල හිතෙනවා.  ඒ කාලෙ ඇත්තටම තිබ්බෙ පූසොන්ගෙ ප්‍රශ්නයි, කම්පියුටරේ ප්‍රශ්නයි, ඉස්කෝලෙ ප්‍රශ්නයි විතරයි. ඒත් අද, බොන වතුර එකේ ඉඳන් හැමදේම ප්‍රශ්නයක්.

මීට අවුරුදු 10කට කලින් මගෙ ළඟින් ඇසුරු කරපු, මම ආදරය කරපු ගොඩක් අය මගෙ ළඟ නෑ. සමහරු ජීවතුන් අතර නෑ. බහුතරයක් තව සෑහෙන කාලයක් යනකන් මට ආයෙ හම්බෙන එකකුත් නෑ. අවුරුදු 10කට කලින් මේ බ්ලොග් එකේ සෑහෙන්න ලියවිච්ච නම් තිබ්බා...ඒ අය එක්ක සෑහෙන කාලෙකින් මම කතා කරල නෑ, දැකල නෑ... 2019න් පස්සෙ මගෙ ජීවිතේ සෑහෙන පිටුව ටීම් විත් පන්තිනායක ගෲප් එකේ අවසානයත් සනිටුහන් කරපු ස්ක්‍රීන්ෂොට් එකක් ඊයෙ පෙරේදාවක රංදිම එව්වා, ගෲප් එකේ හැමෝම ලීව් වෙලා කියලා. අඩුගානෙ හදපු මටවත් ඒක අවසානයක් නොදී රැකගන්න බැරි වුනා. 

අපි දැන් ඉන්නෙ තුන් වෙනි ලෝක යුද්ධෙ අභියස. ඒත් ඊට කලින් අපි හැමෝම ජීවිත යුද්ධෙට අහුවුනා. 2022 පෙබරවාරි වල ඒ්ලෙවල් ඉවර කරලා සමාජෙට වැටුන ගමන් අපිට මේ වෙන්නෙ මොකක්ද කියනෙක මට තාමත් හිතාගන්න බෑ. 2016 දි 150ට ගණන් පන්ති ඉවර වෙලා රුපියල් 150ට ෆුල් කොත්තුවක් තුන් හතර දෙනෙක් එක්ක සෙට් වෙලා කාපු අපිට අද තනියම කන්න නෝමල් කොත්තුවක් කන්න වෙලාවක්, නිදහසක්, සල්ලියක් හොයාගන්නත් සතියක් ජොබ් එක කරන්න වෙලා. ඔක්කොටම වඩා, අපිට ආයෙ බොක්කෙ හිටපු එවුන් තුන් හතර දෙනා එක්ක සෙට් වෙලා කොත්තුවක් කන්න කවදා අවස්ථාවක් ලැබෙයිද කියන එක ප්‍රශ්නයක් වෙලා.

අපි ආසාවෙන් කරන් ගියපු, කරන්න පටන් ගත්තු වෘත්තීයන් පවා ආයෙ අනිත් පැත්තට අපිට නැතිවේගෙන එනවා. ලෝක යුද්ධෙට වඩා වේගෙන් Ai ඩිවලොප් වෙනවා. කැම්පස් ගිහින් සබ්ජෙක්ට් එකක් ඉගෙනගන්න පටන්ගද්දිම ඒ සබ්ජෙක්ට් එකට තියන ජොබ් නැතිවේගෙන එනවා. අවුරුදු ගණන් ජොබ් කරපු කොලිෆිකේෂන් එක්ස්පීරියන්ස් නට්ටෙටම තියන එවුන් දවසින් ලේ ඔිෆ් වෙලා රස්සාවක් නැතුව පාරට වැටෙනවා.

පොඩි කාලෙ ඉඳන් ආසාවෙන් හිටපු වාහන අද කෞතුක භාණ්ඩ තරමට පරණ වෙලා, ඒත් ඒවල මිල රත්තරං වලටත් වඩා ගණන් ගිහිල්ලා. ඒත් අද ආසාවට rc කාර් එකක් ගන්නත් මාස 3ක් සල්ලි එකතු කරන්න වෙලා..අවුරුදු 25 වෙද්දි‌ ගෙයක් දොරක් වාහනයක් අරන් ඔක්කොම කරන්න නේද හිටියෙ? දැන් 24යි තාම ඩිග්‍රිය කරනව...පිට්!

ඔිලෙවල් කාලෙ අපි සිරාවටම ලව් කලා මචං. ඒ කාලෙ අපේ එවුන්ගෙ තිබ්බ සිරා ලව් එකක්වත් දැන් නෑ. බොක්කෙ යාලුවො දැන් බැඳලා නැත්තං එංගේජ් වෙලා.. ඒ් කාලෙ හිටපු ලව් නෙවේ බං වෙන වෙන එවුන්ව.... බොක්කෙන්ම ලව් කරපු කොල්ලො තාම තනිකඩයි, සමහරවිට... උන් කවදාවත් ආයෙ ලව් කරන එකකුත් නෑ... 

මම අද මේක පෝස්ට් එක ලියන්නෙ ගෙදරින් කිලෝමීටර් දහස් ගාණක් ඈත දුර රටක එක්තරා කැම්පස් එකක එක්තරා හොස්ටල් එකක ඉඳන්.. දුර ඉඳන් හරි ළඟින් ඉන්නෙ ගෙදර අයයි රංදිමයයි විතරයි... අනිත් හැමෝම, ගතින් වගේම හිතිනුත් මගෙන් ගොඩක් දුර ගිහින්, මම එයාලගෙන් දුර ගිහින්.. 

අපි සෑහෙන කාලෙකට ආයෙ හම්බෙන එකකුත් නෑ මචං...

කොටි මල්ලි (Snow Kotiya) 
2026-03-28