ඕලෙවල්...

හ්ම්...
     ටීවි එකේ අපි ආස ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් බලන්න ඉන්නකොට ඒක පටන් ගන්න විනාඩි 2ක් පරක්කු උනත් පැය 2ක් වගේ දැනුනට, කම්මැලි කමින් පාඩම අහන් ඉන්න පන්තියක් ඉවර වෙන්න පැය 2ක් විතර තිබුනම ඒක භද්‍ර කල්පයක් වගේ දැනුනට...අැත්තටම ගිය කාලෙ ගැන නිවිසැනසිල්ලෙ හිතල බැලුවම හිතෙනව කාලය ගිහින් තියෙන්නෙ ආලෝකය ගමන් කරන වේගෙටත් වඩා වේගෙකින් කියල...

මට ඒ සිතුවිල්ල ආවෙ අද දැන් ටිකකට කලින් 10,11 අච්චු පොත් ටිකේ පිට කවර ටික ගලවන වෙලාවෙ...

10,11 ශ්‍රේණිවල පාවිච්චි කරපු අච්චු පොත් ටික නැවත භාරදෙන්න කියල ඉස්කෝලෙන් ලියුම ඇවිල්ලත් සති දෙක තුනක් ගිහින්...හෙට තමා අපේ පන්තියට පොත් භාරදෙන්න එන්න කියල තියෙන්නෙ...
ඉතින් මාත් අද දවසම නිකන් ඉදලා දැන් ටිකකට කලින් තමා පොත් ටික හොයල පිට කවර ටික ගැලෙවුවෙ...
පොත් 2ක් මිසිං...11 ගණිතය 2වෙනි කොටස මිසිං උනේ මතක හැටියට තුන් වෙන වාරෙ ඉස්කෝලෙ පටන් ගත්ත කාලෙ වගේ...11 කොමස් පොත ගෙදරම තිබුනා කොහේට හරි වෙලා ඇති තව ටිකකින් අම්මා හොයල දෙන්නං කිවුව...

පොත් ටිකේ පිට කවර ගලවන්න කලින් පොත් ටික සුපුරුදු ලෙස මේසය උඩ නොව ඇද උඩ එලලා...මං විනාඩියක් ඒ දිහා බලන් හිටියා...
ඒ වෙලාවෙ ඒ පොත් සමග මං වැඩ කරපු හැටි එක එක පොතට පුංචි චිත්‍රපටිය ගානෙ වගේ මගේ හිතේ තියන ප්ලේයර් එකේ ප්ලේ උනා...
10 වසරෙ පොත් ටික ගැන නං 10 වසරෙ වැඩ කරපු හැටි ගැන මතකයක් නෑ...හැබැයි 11 පොත් ටික සහ 10 පොත් ටිකත් අන්තිම මාස 3 වැඩ කරපු හැටි නං චිත්‍රපටිය වගේ මගේ මනසෙ ගලාගෙන ගියා...
10/11 ශ්‍රේණි 2ටම තිබුන සිංහල සාහිත්‍ය පොත,බුද්ධාගම අච්චු පොත් දෙක,ඉතිහාස අච්චු පොත්, කීපාරක් නං පාඩං කරන්න ඇද්ද...
ගණන් අච්චු පොත් ඔක්කොම 5යි 10/11 දෙකටම...
අභ්‍යාස කීයක් කරන්න ඇද්ද...
විද්‍යාව,ඉංග්‍රීසි,කොමස්,අයිසීටී අච්චු පොත් අමතක නෑ...

කොහොම වුනත්...හැමදේටම සමුදෙන්න කාලයක් එනව වගේ...මේවටත් සමුදෙන්න වෙනවා...හෙට පොත් ටික ඉස්කෝලෙට දෙනවා...හෙටින් පස්සෙ මගේ පොත් ටික ආයෙ මට කවදාවත් හම්බෙන්නෙත් නෑ...
එයාලා මට සමු දෙනවා මාත් එයාලට සමුදෙනවා...ඕලෙවල් කරගන්න මට ශක්තිය වුනු ඕලෙවල් වලට දැනුම දීපු ඒ පොත් ටිකට මං හදවතින් පිං දෙනවා...!!!

අච්චු පොත් වලින් පටන් ගත්තට ඇත්තටම මට ඕනි මුළු ඕලෙවල් ගැනම කතා කරන්න...අච්චු පොත් ගැන කතා කළේ අද පිට කවර ගලවද්දි ඇත්තටම හදවතට දැනුනු අමුතු හැගීම නිසා...ඒ පොත් ටිකේ වටිනාකම ඇත්තටම හිතට දැනුනු නිසා...සමුදෙන්න මොහොතකට කලින් හරි ඒක දැනුනු එක කොච්චර දෙයක්ද...

හ්ම්...
මුළු ඕලෙවල් ගැනම කතා කරන්න...
මැරිල ඉවර වෙලා හොල්මනක් වෙලා ආයෙත් ලියන්න පුලුවන් දෙයක්...

ඒ තරම් කතා ගොඩයි අත්දැකීම් ගොඩයි...

     පරණ අයට සාමාන්‍ය පෙළ අලුත් විදිහට අපිට නං ඕලෙවල්...එහෙමත් නැත්තං හැමෝම කියන්න වගේ සාපෙ...
ඇත්තටම සාපයක්ද?...අනේ මංදා...රිසල්ට් කොහොම ආවත් ඒක ඇත්තටම සුන්දර කාලයක්...
මං දන්නවා මං වෙන්නැති මේ ලෝකෙ එකෙන්ම ඕලෙවල් සුන්දරයක් කියල කියපු එකම එකා...උඹලා කියයි මට පිස්සු කියලා...ඇත්ත වෙන්නැති...කොහොමත් උඩින්ම දාලත් තියනවනෙ කොටි මලයා කියන්නෙ මන්ද බුද්ධික ජීවියෙක් කියලා... :D

ඒ අවුරුදු දෙක ඇත්තටම හිතලා බැලුවොත්,
10 වසරෙන් ඒ අවුරුදු දෙක පටන් ගත්තට ඇත්තටම ඕලෙවල් ජීවිතේ පටන් ගන්නෙ 11 වසරෙදි...
10 වසරෙදි දිග කලිසම ඇදලා ඉස්කෝලෙ ගිය අපට ලොකු පන්තිය නුහුරුයි...වැඩ අල්ලනවා විතරයි...අලුතින් මොන්ටිසෝරි ගියා වගේ...
11 වසර වෙද්දි අපි පදං වෙලා...ලෝකෙ කාලා වතුර බීපු ලෝක ඇම්ඩො...
එකම පන්තිය වෙනස් නොවී එකම යාලුවො ටික අවුරුදු 2ක්...ආදරෙයි 2018 අවුරුද්දෙ කොළඹ ආනන්දෙ 11-6 පන්තිය...ආදෙරයි මගෙ යාලුවො...යාලුවො නෙවෙයි සහෝදරයො උඹලා...ආදරෙයි අහස තරං කොල්ලනේ...ඒ වගේම අපේ මැඩම්... නයෝමි මැඩම් අපිට ඇත්තටම අම්මා කෙනෙක් වගේ...ආදරෙයි මැඩම් අහස තරම්...
2017/2018 අවුරුදු දෙක මගේ ජීවිතේ සුන්දරම කාලෙ...ආදරෙයි 11-6 පන්තියෙ මැඩම් ඇතුලු මගේ සහෝදර පිස්සෝ ටික ඒ සුන්දර ජීවිතේ දුන්නට...

 2018 අවුරුද්දෙ 11-6 ට්‍රිප් එක ත්‍රිකුණාමලේට දවස් 2ක්, අම්මේ ඉතින් එදා මෙදා තුර හොදම ට්‍රිප් එක...පිස්සු වගේ...
පිස්සො වගේ මගේ කොල්ලනේ...උඹලගෙ අමුතුම පිස්සු චරිත ගැන එක එකා ගැන විස්තර කරන්න වෙලාවක් නෙවෙයි මේක...ඒත් අමතක වෙන්නෙ නෑ කොල්ලනේ...
මගේ හොදම බොක්කලා ප්ලෙන් මල්ලි එහෙම නැත්තං තෙවිදුවා, සොත්ති හෙවත් සවින්ද්‍ය, අපේ පලංචියා මානෙත් පන්තියෙ මොනිටරේ සහ ඊබෝඩ් මාස්ටර්...ආදරෙයි වස්තුලා...
අනිත් උන් අමතක නෑ...

සිංදු කියපුවා,එකෙක්ගෙ වැරැද්දට සෙට් එකම කාපුවා,ඊබෝඩ් එකේ පිස්සු නටපුවා,කොමස් මැඩම්ට ආතල් දීපුවා,සත්තු වගේ එක එකාගෙ බත් එක කාපුවා, අමතක වෙයිද කවදාවත්...

ඒ වගේම අපේ ආනන්දෙ හොරණ සෙට් එක...උඹලවත් අනිවා මතක් කරන්න ඕනි...

ඒ කාලෙ ගැන ලියන්න ගියොත් කලිනුත් කිවුවා වගේ මැරිලා හොල්මනක් වෙලා ඇවිල්ලත් ලියා ගෙන ලියාගෙන යන්න පුලුවන්...

හරිම සුන්දරයි...යාලුවො එක්ක ආතල් ගත්ත හැටි,පීරියඩ් කට් කිරිලි,ක්ලාස් කට් කිරිලි,කැන්ටිමේ එකට කෑම කාපු හැටි,පුංචි පුංචි ආදර කතා... හරිම සුන්දරයි...

ඕලෙවල් සෙල්ලම 11 වසරෙන් හරියටම පටන් ගත්තට සීරියස් විදිහට සීන් එකට බහින්නෙ 2 වාර විභාගෙන් පස්සේ...සැප්තැම්බර් අන්තිම වගේ වෙද්දි නං අම්මේ ඉතින්...
නොවැම්බර් මාසෙ වෙද්දි හතර අතේ ක්ලාස් අමතර පන්ති,පදුරකට ගැහුවත් විසි වෙන්න සෙමිනා...
ටියුෂන් ගැන කතා කරොත් ගණන් ක්ලාස් ගිය කපිල සර්, ICT ක්ලාස් ගිය ධනේෂ් සර්,සිංහල ක්ලාස් ගිය අනුරාධ සර් සහ පොලේගොඩ මිස්,විද්‍යාව ක්ලාස් ගිය නමිදු සර්,ඉංග්‍රීසි ක්ලාස් ගිය ප්‍රභාත් සර්, අමතක කරන්න බෑ...
හැම පන්තියක්ම වගේ ඉවර වෙද්දි දැනෙන ෆීලින් එක මට කවදාවත් තේරුං ගන්න බැරි වෙච්ච දෙයක්...
මෙතනින් මං 7 වසරෙ ඉදන් ගිය මගේ ජීවිතේ අමතක නොවෙන විද්‍යා පන්තිය නමිදු සර් පන්තිය අවසන් කරපු දවස,

පුතේ ලොකු මිනිහෙක් වෙන්නෙපා හොද මිනිහෙක් වෙන්න...

ඒකයි සර් අන්තිමට කියපු දේ...

ඒ වගේම ICT පන්තියෙ ධනේෂ් සර්, අමතක නෑ...මං දැකපු හොදම වැඩසටහනක් කරපු සර් කෙනෙක්...ICT ඉගැන්නුවා විතරක් නෙවෙයි ආගමට දහමට සිරිත් විරිතුත් එදා සර්ගෙ රුවල්වැලි සෑයට ගිය ගමනෙන් ඉගෙන ගත්තා...

ඉතිරි ගුරුවරු ගැන කියන්න ගියොත් මේක කියලා නවත්තන්න බෑ...ඒත් ඒ ගුරුවරු කවදාවත් අමතක කරන්නෙත් නෑ...

මේ හැමදේකින්ම පස්සේ,
2018 දෙසැම්බර් 12 න් ඕලෙවල් අපි ලියා ඉවර කළා...

රිසල්ට් එක කවදා එයිද කොහොම එයිද දන්නෑ...ඒක කොහොම ආවත්...පාස් වුනත් ෆේල් වුනත්...ඇත්තටම ඕලෙවල් හරිම සුන්දරයි්‍...

ඒ හැමදේකින්ම පස්සේ හිතට එන එකම හැගීම...

අනේ ආයෙත් ඒ කාලෙට යන්න පුලුවන් නම්.....

කොටි මල්ලි...
2019.02.05